[One shot] Hana
posted on 13 Mar 2009 19:10 by siriuspica in Fictions[Short Fiction] H a n a
ChoShinSung (Thailand) Fanfiction
Pairing : Sungje x Yunhak
General : AU / Drama / Angst
Author : Phobia
.
.
..แว่วเสียงพิณบรรเลงแสนเศร้า ล่องลอยตามสายลมหนาว..
....ข้ามักตั้งคำถามกับตัวเองเสมอ....
"คิม ซองเจ เป็นน้องชายของเจ้า"
"น้องของข้า?"
"เขาเกิดอยู่ต่างเมือง และต่างมารดา"
"เช่นนั้นทำไมข้าถึงไม่เคยรู้เรื่องมาก่อน"
"มิใช่เรื่องจำเป็น เขามิได้สูงศักดิ์ไปกว่าชาวบ้านธรรมดา"
"ทั้งที่มีสายเลือดเดียวกับข้าน่ะรึ?"
"เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้"
....ชีวิตหนึ่งชีวิต ใครกันหนอลิขิตให้เกิด หรือดับสิ้น....
"ท่านพี่"
"ทำไมท่านพ่อถึงยอมให้เจ้ากลับมาอยู่ในวัง"
"ข้า...ไม่รู้"
"........"
"คิมซองเจ.."
"ขอรับ"
"อยู่ข้างนอกนั่น คงลำบากมาก"
ชายหนุ่มรูปงามเงยหน้าขึ้นสบตาเจ้าของดวงเนตรเรียวเชิดเป็นประกายแรงกล้า หากตอนนี้กลับเรืองรองด้วยความเมตตาและอ่อนโยนผิดกับผู้เป็นบิดาหรือกษัตริย์องค์ปัจจุบัน ฝ่ามือเรียวขาวนวลวางลงบนลาดไหล่กว้าง ร่างสูงก้มลง มิกล้าแม้แต่จะสบตาอีกครั้ง
"ข้าเสียใจ ทั้งที่เจ้าเป็นน้อง ข้ากลับไม่เคยรู้"
"หาใช่ความผิดท่าน"
"มีอะไรที่ข้าช่วยได้จงบอก ขอให้ข้าได้ชดเชยบ้าง"
รอยยิ้มสวยเจิดจ้า.. มอบให้หัวใจที่อับเฉามาเป็นเวลาร่วมยี่สิบปีมีชีวิตขึ้นอีกครั้ง ดวงหน้าสวยแฝงด้วยความเข้มแข็งมีอำนาจ ขณะเดียวกันก็เปี่ยมด้วยความอ่อนโยนไร้เดียงสา งดงามทุกการกระทำ ทุกท่วงท่าการเคลื่อนไหว
ผิวพรรณละเอียดขาวนวล บริสุทธิ์ใสราวกับมิใช่บุรษเพศ
ทุกสิ่งทุกอย่างหลอมรวมออกมาเป็นองค์ชายผู้เลอโฉม สมบูรณ์ แสนสูงค่า.. ทั้งภายนอกและภายใน
"ท่าน..."
"ขอเถิด เรียกข้าว่ายุนฮัก"
จนผู้เป็นน้องต่างมารดา มิอาจหยุดเพียงคำว่าชื่นชม
.
.
....โชคชะตา พรหมลิขิต...
...เพล้ง!!..
"เจ้าทำอะไร!"
"ข้า.. ข้าผิด ข้ากำลังทำผิด"
"เหตุผลใด ร้ายแรงถึงขั้นต้องฆ่าตัวเองรึ!"
"ข้า.....ข้า......."
ดวงตาคมสั่นไหว หยดน้ำหล่นวูบลงบนผืนผ้าฮันบกสีสวย ..องค์ชายผงะ ตื่นตกใจกับท่าทีแปลกประหลาดของผู้เป็นน้อง
"บอกข้า.. เจ้าเป็นอะไรไป ซองเจ!"
"ข้าขอโทษ.."
"ขอโทษ? อะไรกัน ใครทำอะไรเจ้า ท่านพ่อ...ท่านพ่อใช่ไหม?"
"ไม่ ไม่ใช่"
"แล้วอะไร! ทำไมเจ้าไม่บอ..."
"ข้ารักท่าน"
"......................................."
หากสายลมมีชวิต เขาคงคิดว่ามันกำลังกล่อมเกลาให้เขาหูแว่วไปเป็นแน่..
"ข้ารักท่าน.. รักยุนฮัก"
"....................................."
"ข้า...ผิดไปแล้ว"
"ซองเจ.."
เพียงสายลมหนาว ก็ยังเป็นเป็นเพียงสายลม.. พัดวูบพลิ้วไหว พาให้ความยะเยือกแล่นเข้ากอบกุมเรือนกายและจิตใจจดสิ้นความอบอุ่น
หาใช่เสียงกระซิบ.. รำพันบอกว่าสิ่งที่ได้ยินนั้นเป็นโสตนิมิต .. กลับยิ่งยืนยัน เน้นย้ำหนักแน่นว่าสิ่งที่ประสบมิใช่เพียงภาพฝัน
"มันผิด"
"ข้ารู้"
ให้ยิ่งรับรู้ ว่ารอบกาย จริงเสียยิ่งกว่าจริง
"ข้าขอโทษ"
"อย่าเลย มิใช่ความผิดใคร"
"เช่นนั้น รักข้า..บ้างได้ไหม"
"ซองเจ.."
"เหมือนที่ข้ารัก"
"ได้โปรด ข้าทำไม่ได้"
"ไหนเล่าที่ท่านบอกจะชดเชยให้ข้า.."
"..............."
"จงรักข้า เหมือนที่ข้ารักท่าน"
.
.
...ใครบางคนบนฟ้า หรือมนุษย์พื้นดินธรรมดา ขีดเขียนมันเอาไว้...
"ท่าน..ยุนฮัก ท่านรักข้าแล้ว"
"ใครบอกเจ้า"
"ข้ารู้"
ดวงตาสวยเบือนหลบ สะบัดชายผ้าฮันบกทำท่าจะลุกหนีออกไปจากตำหนักเล็ก ฝ่ามือขาวจึงรุดไปคว้าร่างบางเอาไว้ทั้งร่าง
ความคุ้นเคยทำให้ลืมที่จะกลัวการแตะต้อง.. ไม่มีอีกแล้ว การเกรงต่อตำแหน่งว่าที่เจ้าเมือง หรืออัญมณีเลอค่าที่ใครต่างก็หมดหวังจะอาจเอื้อม
เขากล้าจะล่วงเกิน
เพราะสายตาขององค์ชายที่ทอดมองเขา
เป็นแบบเดียวกับสายตาที่เขาใช้มององค์ชาย..
"เจ้า..."
"ยุนฮัก ท่านรักข้า"
"เจ้าเป็นน้อง"
"ไม่หรอก ท่านไม่ได้คิดอย่างนั้น"
สันจมูกคมก้มลง สูดกลิ่นกายหอมราวกับดอกไม้ต้นฤดูผ่านเนื้อผ้านิ่ม.. ไล่ระเรื่อยถึงพวงแก้มขาวจัด.. ขึ้นสีน่ามองมิน้อย
"ผิดเหลือเกิน ซองเจ"
"ใช่ ข้ารู้"
"ข้าไม่รู้จะแบกรับมันได้อีกเท่าไหร่"
"ไม่เป็นไร...ไม่เป็นไร ข้าจะช่วย"
"................."
"ข้าจะอยู่กับท่าน"
"................"
"ไม่ว่ายังไง ใครก็พรากท่านไปจากข้าไม่ได้"
"อืม"
"เชื่อใจข้า"
"ข้าจะอยู่กับท่านเสมอ ทุกลมหายใจ"
.
...ลิขิตชีวิตเหมือนเป็นเรื่องตลก เสแสร้งจอมปลอม...
.
.
"ทำอย่างนี้ทำไม!!!!!!!!!"
"ข้า..."
"เจ้าหลอกข้า!!!!!!"
"...................."
"ข้ารู้ ข้าได้ยินทั้งหมดแล้ว..."
ลมหายใจสะดุดเป็นห้วง เอ่ยพูดทุกคำเจ็บปวดแสนสาหัส ..น้ำใสเอ่อคลอไหวระริกหากก็ไม่ไหลล้นออกมาให้เห็น ด้วยความเข้มแข็งและศักดิ์ศรีมีมากกว่า..
"ซองเจ เจ้าต้องการเพียงปลิดชีพองค์กษัตริย์"
"...................."
"ฆ่าท่านพ่อ"
"..................."
"หลอกข้า.. เพื่อการนั้น เท่านั้นน่ะหรือ..."
..อ่อนแรงเหลือเกิน ..
"ข้า....."
".............."
"ขอโทษ"
"ถ้าไม่มีอะไรที่ดีกว่านั้นจะพูด เจ้าก็อย่าพูดเลยดีกว่า"
"...................."
"ฆ่าข้าซะสิ.. ข้ารู้ความจริง"
"....................."
"ข้าจะไปทูลท่านพ่อเมื่อไหร่ก็ได้ เจ้าก็รู้"
ดวงตาเชิด หยิ่งทระนงทรงศักดิ์ปรายตามองดูถูก พยายามโหมกระพือพัดความโกรธในกายของชายหนุ่มร่างใหญ่ตรงหน้าหากก็ไม่เป็นผล.. คิมซองเจยังคงยืนนิ่งไม่ขยับ ฝ่ามือขาวจัดทั้งสองกำแน่นขับให้เส้นเลือดปูดโปนออกมาชัดเจน
"ท่านอยากให้ข้าทำจริงๆ หรือ"
".........................."
"ถ้าเป็นความประสงค์เจ้า ซองเจ"
".........................."
"จงทำ"
.
.
...หากก็เจ็บปวดทรมานเหลือเกิน ราวกับกลั่นแกล้ง...
"หยุด หยุดนะ!!!"
"องค์ชายยุนฮัก! อย่าเพคะ"
"พวกเจ้าทำอะไร ปล่อยสิ!! ปล่อยข้า!!"
"องครักษ์! อารักขาองค์ชาย!"
"ปล่อยข้า!!!!!!"
เสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดจากเรือนร่างสวยที่ล้มลงจากแรงกระชากของชายร่างใหญ่มากมาย ดวงหน้าหวานเปรอะเปื้อนคราบน้ำตามากมายไม่สนใจแล้วซึ่งศักดิ์ศรีที่เคยมี ริมฝีปากสีจัดตะโกน พร่ำเพ้อร่ำร้องราวกับคนบ้า.. ตะเกียกตะกายดีดดิ้น ไขว่คว้าเอื้อมมือไปข้างหน้าคล้ายพยายามจะจับต้องภาพอันแสนโหดร้าย
ดวงตาที่เคยคมคายกะพริบถี่จากโลหิตสีแดงที่ไหลลงเปื้อนไปเรียวหน้า ร่างสูงขาวนอนนิ่งบนพื้นข้างนอกนั่น.. ฝ่ามือทั้งสองกำเอาหิมะเนื้อละเอียดไว้เต็มมือ ก่อนร่างจะกระตุกอีกครั้งเมื่อถูกคมดาบกรีดลึกบนแผ่นหลังอีกแผล...และอีกแผล
"ได้โปรดดด!! ไม่ ได้โปรด ปล่อยเขา!!!!!!!!!"
".............."
"ซองเจ!!!!!!!! อย่า... อย่าทำเขา!!"
ซองเจมององค์ชายที่ร้องไห้ตะเกียกตะกายมาหา นิ่งสนิทราวกับบอดมืด
หากจองยุนฮักนั้นรู้ดี มันเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก.. มั่นคง
ไม่ผิดคำพูด ไม่ผิดคำสัญญา..
"ต่ำ!!!!!!!"
"โอ๊ยย!"
"ไอ้ลูกต่ำ สารเลว.."
"ท่านพะ..."
"อย่ามาเรียกฉันว่าพ่อ!!"
ฝ่าเท้ากระทืบลูกชายในไส้ เหยียบขยี้บนผืนผ้าลวดลายสวยงามตรงแผ่นหลังจนขยับไปไหนไม่ได้ ออกแรงลงจนองค์ชายร้องครางเจ็บปวด.. สายตาของกษัตริย์ดูหมิ่นเหยียดหยามบุตรใต้ฝ่าเท้า คล้ายจะตัดขาดซึ่งสายเลือดออกจากกันหากก็มิอาจทำได้ดั่งใจ
เมื่อองค์ชายคือบุตรแท้ๆ เพียงคนเดียวที่จะสืบราชวงศ์ เกลียดแสนเกลียด บิดาก็ยังต้องไว้ชีวิต
"เป็นชายด้วยกันยังไม่พอ! มันยังเป็นน้อง!"
".....ฮึก... ซองเจ...."
"เป็นมือสังหาร!!"
".......ฮึก...ได้โปรด ปล่อยเขาเถอะ"
"ต่ำช้า!! สารเลว!!"
ผู้เป็นพ่อเดือดดาล เลือดในกายร้อนด้วยความแค้นพยาบาทสั่งสมในความผิดของบุตรทั้งสองที่อยากตัดสิ้นซึ่งเยื่อใย หนึ่งตัดได้เพียงง่ายเพราะเป็นเพียงลูกมิตั้งใจให้กำเนิดซ้ำยังเป็นมือสังหาร หากอีกหนึ่งนั้นเล่ากลับบรรดาศักดิ์สูงส่งเป็นถึงว่าที่กษัตริย์องค์ต่อจากเขาแต่กลับทำตัวต่ำยิ่งกว่าหญิงโสเภณี
"เอาสิ รักมันมากใช่ไหม!"
ฝ่ามือกร้านกำเอาเส้นผมสีเข้มนิ่มราวกับแพรไหมไว้เต็มกำมือ กระชากศีรษะบุตรคนโตให้เชิดขึ้นจากพื้นไม้ก่อนโยนออกไปภายนอกตำหนัก "ทหาร! จับมันไว้ อย่าให้มันขยับได้!"
เหล่าชายทหารหลายคนกรูเข้ามาหาองค์ชาย กระชากดึงร่างบางที่กำลังจะถลาไปหาคนรักเอาไว้ทันท่วงที "ให้มันดูหน้ากันซะให้พอ"
"แล้วฆ่าไอ้คนทรยศทิ้ง ต่อหน้าลูกชั่ว!"
"ได้โปรด!! ท่านพ่อ อย่า!!"
"ให้มันเห็น!"
"อย่าฆ่าเขาาา!!"
ยุนฮักสะบัดกายเต็มแรง หากก็เข้าใกล้ได้เพียงอีกนิดก็ล้มลงบนพื้นหิมะเพราะถูกจับเอาไว้
"กดมันลงกับพื้นนั่นล่ะ! แล้วให้มันเงยหน้าดูคนรักของมันให้สมใจ"
"ต่ำกันซะให้พอ!!"
องค์ชายไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว ดวงตาเรียวสวยไหวระริกมองภาพของชายผู้เป็นที่รักถูกทรมานทารุณให้เจ็บกายเจียนตาย ..คิมซองเจนอนนิ่ง ปล่อยให้เหล่าทหารใช้คมดาบกรีดตามลำตัว สร้างบาดแผลจนกว่าจะยอมปริปากพูดถึงผู้ศัตรูผู้จ้างวานภารกิจลอบสังหารองค์กษัตริย์
องค์ชายไม่อยากเป็นองค์ชายอีกแล้ว ไม่อยากเป็นบุตรคนสำคัญของกษัตริย์ ไม่อยากเป็นใครที่สำคัญ สูงค่าเลอเลิศอย่างที่เป็น
องค์ชายอยากเป็นเพียงจองยุนฮัก เป็นอิสระจากพันธนาการ ..และความเจ็บปวดทั้งหมดที่เขาต้องรับรู้
"ซองเจ...ซองเจ บอกไปเถอะนะ"
ดวงตาโตซึ่งเคยทอดมองมาที่เขาเสมอกำลังอ่อนแสงคล้ายเรี่ยวแรงของลมหายใจ ..
"ท่าน..ท่านพ่อจะไว้ชีวิตนาย"
เสียงหวานระล่ำระลั่กพูดทั้งที่ถูกกดอยู่กับพื้นหิมะ มองสบตาคนรักที่มองเขาเหมือนกับคนตาบอด...
"ซองเจ...ฮึก.....ได้โปรด"
อีกครั้งที่ฝ่าเท้าลงแรงกับร่างกายบอบช้าอย่างอำมหิต คิมซองเจกระอักเลือด...ของเหลวสีแดงชาดสาดเปื้อนเปรอะบนพื้นหิมะสีขาวตัดกันอย่างชัดเจน
และอีกครั้งที่จองยุนฮักกรีดร้องเจ็บปวดราวกับจะขาดใจ
ฝ่ามือเรียวขาวเอื้อมตะกายไขว่คว้าไปเบื้องหน้า.. หวังจะสัมผัสกับฝ่ามือใหญ่ซื่อกำเนื้อหิมะเอาไว้ระบายความเจ็บปวด.. หยาดน้ำตาบริสุทธิ์จากความรักหลั่งรินมากมายไม่มีท่าทีว่าจะหยุด..
ไม่มีศักดิ์ศรีใดอยู่สูงกว่า
"...เจ้า.. มองเห็นข้าไหม ฮึก...ซ...ซองเจ"
ไม่มีความทระนงใดอยู่สูงกว่า
"ได้โปรด ได้โปรดมีชีวิต"
ไม่มีลาภยศใดอยู่สูงกว่า
"อยู่กับข้า...ทุกลมหายใจ"
คำสัญญา
...โชคชะตา พรหมลิขิต...
...ใครบางคนบนฟ้า หรือมนุษย์พื้นดินธรรมดา ขีดเขียนมันเอาไว้...
"อย่า!!"
...ลิขิตชีวิตเหมือนเป็นเรื่องตลก เสแสร้งจอมปลอม...
....จนนึกสงสัย....
....สิ่งใดหนอจะจีรังยั่งยืน และเป็นแท้...
คมดาบปักลงเป็นดาบสุดท้าย กลางแผ่นหลังของคิมซองเจ ทะลุแทงเสียดสู่พื้นหิมะ
ริมฝีปากชายหนุ่มเผยอค้าง สะดุดลมหายใจ
ฝ่ามือใหญ่สั่นระริกเขียนถ้อยคำสุดท้ายลงบนผืนหิมะด้วยโลหิตแสนสกปรกของเขา
' จอง ยุน ฮัก '
ความรัก
สร้าง และทำลาย
แต่เหนือสิ่งอื่นใด
ก็ไม่มีอะไรแท้ไปมากกว่านั้น
.
.
..แว่วเสียงพิณบรรเลงแสนเศร้า ล่องลอยตามสายลมหนาว..
ฝ่ามือสวยที่บรรเลงเพลงโศกกำสรวล
หากแม้น้ำตามิอาจหลั่ง ก็หลั่งออกมาเป็นทำนอง ที่บาดลึก...เลื่อนลอย
ส่งถึงใครบางคน
..แสนรัก..
..และไกลแสนไกล..
"ข้า...รักเจ้า.. เหลือเกิน ซองเจ"
สายพิณถูกปลิดออกจากเครื่อง
ทาบลงบนข้อมือสวย.. ก่อนกระชากบาดเต็มแรง
ผิวเนื้อขาวละเอียดจัดปริแยก หลั่งโลหิตแสนสกปรก...ลงบนผืนฮันบกสีสวย
"กษัตริย์ถูกลอบปลงพระชนม์! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว กษัตริย์......"
ท่ามกลางความวุ่นวายในราชสำนัก
ความตายดำเนินเชื่องช้า
หากที่จริงยิ่งกว่า
คือการที่ได้รับรู้ว่า ก้าวเดินเข้าใกล้ชายผู้เป็นที่รักเข้าไปเรื่อยๆ
ริมฝีปากแย้มยิ้ม .. เมื่อทุกอย่างแตกดับไปต่อหน้า
แต่สิ่งที่เห็นคือสีขาวโพลน
ที่ตรงนั้น
ความสุขรอเขาอยู่
พร้อมคำสัญญา
"ชีวิตข้าเป็นของเจ้า ทุกลมหายใจ.."
....ชีวิตหนึ่งชีวิต ข้าลิขิต และกำหนดมันเอง....
- END -